ช้อปอุตลุดที่แดนโสม

        อาหารกลางวันก็เป็นไก่ผัด การมาทานอาหารที่เกาหลี มีอยู่ 3 แบบ ไม่ย่าง ก็ผัด หรือไม่ก็ต้ม เป็นอาหารส่งเสริมความสามัคคีในหมู่คณะ ทุกคนต้องช่วยกัน ไม่อย่างนั้นได้จะได้กินไก่ไหม้ ก็สนุกสนานกันไปอีกแบบ แหม อยากให้คนไทยที่กำลังตีกัน สามัคคีแบบนี้บ้างจัง บ้านเมืองจะได้ไม่วุ่นวายเนอะ
       จากเกาะนามิ เราก็มากันที่โซรัคซาน ใช้เวลาในการนั่งรถ นานพอสมควร ก็ประมาณ 3 ชั่วโมง เค้าเล่ากันว่า ธรรมชาติที่สวยงาม มากแต่น่าเสียดาย ช่วงนี้พระอาทิตย์เลิกงานไว เมื่อเรามาถึงก็เกือบหมดแสง การถ่ายภาพจึงเก็บภาพกันไม่ได้ซักเท่าไหร่ แต่ประเด็นสำคัญ ก็คือเราได้ไหว้พระกัน ก็อิ่มบุญกันไปตาม ๆ กัน
       "กินอีกแล้วหรอ" เป็นสัญญาณจากสมาชิกท่านหนึ่งร้องประท้วงขึ้นมา เมื่อปูบอกว่า เดี๋ยวเราจะไปทานข้าวเย็นกัน ถึงกำหนด ก็ต้องทาน ต้องขุนให้อ้วนก่อนกลับ บ่นกันไปอย่างนั้น สุดท้าย ฟาดเรียบ อิอิ

        เช้าแล้ว เหนื่อยมาก หลับตั้งแต่ป้ายแรก จนป้ายสุดท้าย แบบไม่มีจอดแวะพักเข้าห้องน้ำเลย ออกมาเดินสูดอากาศข้างนอก หนาวจับใจ แถมยังมีฝนตกอีกต่างห่างวันนี้ ปูบอกว่า ฝนที่เกาหลี น่ากลัวมาก เพราะเป็นฝนกรด ยิ่งตกปรอย ๆ แบบนี้ น่ากลัวเอาการ ก็ต้องระวังตัวไว้หน่อย จะเป็นหวัดได้ง่าย ออกจากโรงแรม เราก็มุ่งหน้าสู่วัดนักซานซา เป็นวัดที่ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเล ข้างทางที่เราผ่านไป ก็จะมีอาหารทะเลขาย อารมณ์จะคล้าย กับหนองมนบ้านเรา พูดแล้วนึกถึงข้าวหลาม 555+ กลับมาที่วัดต่อ วัดแห่งนี้มีความพิเศษ ตรงที่มีเจ้าแม่กวนอิมองค์ใหญ่ ตั้งอยู่บนยอดเขา เป็นที่สักการะและนับถือของคนเกาหลี ใครไปใครมา ก็ต้องแวะว่ายกัน และปูยังแนะนำอีกว่า วัดแห่งนี้ ได้ถูกไฟเผาครั้งใหญ่ เมื่อปีที่ผ่านมา ถ้าใครจะทำบุญ ก็ควรทำที่นี้ โดยการบริจาคเงิน ซื้อกระเบื้อง แล้วก็เขียนชื่อ เหมือนกับทำบุญที่บ้านเรา ไปดูตรงที่เขาทำบุญกระเบี้อง ปรากฏว่าเป็นที่น่าภูมิใจครับ มีตัวอักษรไทย เขียนอยู่บนกระเบื้องเต็มไปหมดเลย คนไทย อยู่ที่ไหนก็ใจบุญ หลังจากทำบุญกันแล้ว ก็ให้ได้เก็บภาพกันตามอัธยาศัย เป็นที่น่าเสียดาย ฟ้าฝน ไม่เป็นใจ ภาพที่ได้มา ส่วนใหญ่จะออกโทน อึมครึม - -

       มาเอเวอร์แลนด์ครั้งนี้ วิวทิวทัศน์แปลกตาไป ไม่ได้ปรับปรุงใหม่ แต่ใบไม้ มันเปลี่ยนสี สวยงามทีเดียวกว่าเราจะเข้ายังประตูด้านในได้ เสียเวลากับการถ่ายภาพพอสมควร เมื่อมาถึงด้านใน พี่โฮ ช่างกล้องประจำกรุ๊ป ก็ได้เรียกพวกเรา ชักภาพหมูเป็นที่ระทึกไว้ก่อน แล้วค่อยเดินไปลงกระเช้า เพื่อไปเข้าในส่วนของซาฟารี ดูพระเอกของงาน เจ้าตัวไลเก้อ เป็นที่ทราบกันดี ไลเกอร์ คือการผสมข้ามพันธุ์ระหว่าง เสือ กับสิงโต ตอนนี้มีอยู่สองที่ คือที่นี่ และที่สวนเสือไซบีเรีย ฮาร์บิน ประเทศจีน (สามารถชมเจ้าตัวไลเกอร์ของสวนเสือบีเรียนได้ที่นี่) ในส่วนของซาฟารี ก็ไม่ใหญ่มาก นั่งรถให้สัตว์ชม ก็ประมาณ 15 นาทีก็เสร็จ

       ที่เอเวอร์แลนด์ มีเครื่องเล่นเพิ่งเปิดใหม่ ชื่อว่า T-Express เป็นรถไฟเหาะ เห็นเค้าบอกว่าเสียทุกรูขุมขน อ่ะโห พูดซะขนาดนี้ ไม่ลองไม่ได้แล้ว ออกจากซาฟารี ก็ฉุดลูกทัวร์มาเหวอด้วยกัน 4 คน เดินหลง หาทางเข้ามะเจอกันซะงั้น สอบถามเส้นทางแบบงง ๆ อยู่พักหนึ่ง แล้วก็มาถึงทางเข้าของ T-Express เหนคนรอเข้าอยู่ข้างนอกไม่เยอะกะว่า ไม่นานคงได้เล่น พอเข้าไปทางด้าน โอ้วววววว แม่เจ้า รอคิวยาวเหยียด แหงะไปนาฬิกา ที่บอกเวลารอ 50 นาที หลงเข้ามาแล้วนี่ ไม่มีทางให้ถอย ก็ลุยกันเลย ถึงแม้แถวจะยาว แต่ก็ขยับได้อยู่เรื่อย ๆ จึงไม่ค่อยก่อให้เกิดความน่าเบื่อสักเท่าไหร่

       และแล้ว สิ่งที่รอคอยก็มาถึง คิวของพวกเรา ตอนลากขึ้นไปข้างบนเนี่ยไม่เท่าไหร่ แต่พอตอนถึงจุดสูงสุด แล้วทิ้งดิ่งลง มุมเกือบ 90 องศา อุแม่เจ้า ใจเหมือนมันหลุดไปอยู่ข้างหลัง เสียวทุกช่วงที่รถวิ่ง จังหวะทิ้งดิ่ง มีอยู่ 2 รอบ เสียวทั้งคู่ ดีว่าเข้าห้องน้ำก่อนขึ้น ไม่งั้นคงได้ผลิตฝนเทียม ลงมาจากรถไฟได้ พิน สาวน้อยผู้น่ารัก ก่อนขึ้นเธอว่าอยากนั่งหน้าสุด แต่หลังจากลงมาแล้ว คิดในใจ ดีแล้วแหละ ที่ไม่ได้นั่งหน้า ก็เดินเป๋ เป็นปูเลย นี่ถ้านั่งหน้า มีหวังได้ผลิตโจ๊ก ตั้งแต่อยู่ข้างบน ไม่อยากนึกสภาพ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า อิอิ

       จบจากแอร์เวอร์แลนด์ เราก็มุ่งหน้าเข้าสู่โซล ชอบการเดินทางของที่นี่มาก ถึงแม้รถจะเยอะ และติดขัด แต่เราก็สามารถเคลื่อนตัวไปได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากมี Bus lane ในกรุงเทพฯ กำลังจะมีในอนาคต ก็คือ BRT ชื่อมันก็บอกอยู่แล้ว สำหรับรถบัส หรือรถที่มีผู้โดยสาร เกิน 6 คน ก็สามารถมาวิ่งเลนส์นี้ได้ ทำให้การเดินทางของเราสะดวกขึ้นเยอะ ไม่นานนักเราก็ได้มากินไก่ตุ๋นโสมกัน ไก่ที่นี่ เค้าให้กันมาเป็นตัวเลย คนละ 1 ตัว อันนี้ไม่ต้องตกใจ เป็นไก๋ตัวเล็ก แล้วใส่ข้าว ลงไปข้างใน มาพร้อมกับ หม้อดินร้อน ๆ ขอบอกร้อนจริง ๆ นิ้วพอง มาแล้ว พูดแล้วยังสยองไม่หาย ดีนะ มีบัวหิมะติดตัว อิอิ
       โดปด้วยโสม เราก็มีพลังเพียงพอที่จะไปลุย ทงแดมุน กัน ทงแดมุน เป็นตลาดที่มีของขายหลายอย่าง ตั้งแต่ โลโซ ยันไฮโซ แต่ที่ลูกค้าสนใจที่สุดก็คือ เครื่องสำอางค์ ยี่ห้อ อีตูด (อีทูดี้) ให้เวลา 2 ชั่วโมง สรุป ไม่ได้ไปไหนกันเลยอยู่แต่อีทูดี้ กันอย่างเดียว ขายดีเหมือนแจกฟรี ของหมดอีกต่างหาก หลายคนยังไม่หมดหวัง ยังเหลือที่เมียงดง และดิ้วตี้ฟรี ประมาณ เป็นภาระกิจสำคัญระดับชาติ ยุทธการตามล่าอีตูด ที่หายไปจากเมืองไทย ^ ^ วันที่ 3 ของการเดินทาง ที่นั่งเริ่มมีปัญหาเนื่องจาก ของที่ซื้อกัน ที่ไม่พอวาง โดยเฉพาะ พี่แมวและคู่ซี้ นั่งอยู่กับที่กระดิกไปไหนไม่ได้ เนื่องจากพื้น และหน้าตัก เต็มไปด้วยของที่ซื้อมา นี่ถ้ามาช้าอีกนิดเดียว พี่ทั้ง 2 อาจขาดอากาศหายใจได้ ก็เลยให้เอาของที่ซื้อแบ่งมาส่วนหนึ่งมาไว้ที่นั่งด้านหน้า (จริง ๆ ของเราเองก็เยอะไม่ช่ายเล่น อิอิ)

        เช้านี้เราประเดิมกันด้วย บลูเฮาส์ และอนุสาวรีย์นกฟินิกส์ จากที่ทานอาหารเช้าเข้าสู่ บริเวณบ้านพักประธานธิบดี จะมีการคุมเข้ม ก่อนเข้าไปก็จะมีเจ้าหน้าที่ ยืนรักษาการ และบางครั้งก่อนขับรถเข้าไป เจ้าหน้าที่ก็จะขึ้นมาบนรถ ตรวจตราความเรียบร้อย นกฟินิกส์ ตามตำนาน เป็นนกที่เป็นอมตะ จะฟื้นจากความตาย ขึ้นมาได้ ก็เหมือนกับเกาหลี ที่ถูกประเทศรอบข้างรังแก อยู่ตลอด แต่ก็สามารถฟื้นคืน ขึ้นมาได้ ตรงจุดนี้ ก็จะมีเจ้าหน้าที่ แต่งตัวเท่ห์ ๆ ยืนคอยรักษาความปลอดภัย สามารถถ่ายรูปได้ไม่เก็บตัง

        ยามบ่ายเราก็มีโปรแกรมไปเยี่ยมชม ศูนย์โสมเกาหลี ซึ่งมีหลายชนิด ที่นี่เป็นศูนย์โสมของรัฐบาลดังนั้นจึงไว้ใจได้ในเรื่องของคุณภาพ จากนั้น เราก็ มาต่อกันที่โรงเรียนกิมจิ มาศึกษาถึงวิธีการทำกิมจิ เริ่มตั้งแต่การล้างผัก การหมัก การห่อ และการบรรจุ โดยมีวิทยากร สาวสวย มาบรรยายให้เราฟัง เมื่อทำเสร็จแล้ว อันนี้ไม่แนะนำให้เอากลับ เพราะกลิ่นแรงมาก ทำเสร็จแล้ว ก็ให้เอาไว้ที่นั่น เพราะทางโรงเรียนเค้าจะเอาไปบริจาค ให้กับ สถานเลี้ยงเด็ก กำพร้า และที่นั่นยังมีชุดฮันบก ให้ได้ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก ก่อนลาจากโรงเรียนทำกิมจิ