เติ๊ก หนุ่มไทย หุ่นเหมือน แครอรี่ บลา บลา เป็นไก๊ด์ ที่คอยดูแลพวกเรา หลังจากที่เติ๊กได้โทรติดต่อกับออฟฟิศสอบถามเรื่องสมาชิกที่เหลือ ก็ทราบว่า สามารถออกมาได้อีก 2 คน แต่อีก 2 คนต้องส่งกลับ เพราะเคยมาหลบหนีเข้าเมืองก่อนหน้านี้ สรุปมีสมาชิก 19 คนที่ได้ไปต่อ ยินดีด้วย ^ ^

เป็นอย่างนี้ทุกรอบที่บินไฟท์ดึก เมื่อได้นอน แล้วไม่ค่อยอยากจะลุก คิดว่าทุกคนคงเป็นเหมือนกัน เพราะตอนที่ลงมาทานอาหารเช้าทางด้าน ล่าง เห็นแต่ละคนยังหน้ายับกันอยุ่เลย ทักทายยามเช้ากันพอเป็นพิธี จัดการตัวเองด้วยมาม่าคัพ แล้วก็ขึ้นมาสัมพัสบรรยากาศความหนาวเหน็บทางด้าน บน วันนี้อุณภูมิก็ยังคงติดลบอยู่เหมือนเดิม

สถานที่แรกของเราวันนี้คือ ไร่สตอร์เบอรี่ ช่วงนี้จะเป็นช่วงของสตอร์เบอรี่ที่ออกมาให้ได้ชิมกัน จริง ๆ แล้วน่าจะเรียกว่าสตอร์เบอเริ่ม ลูกอย่าง เขื่อง แหล่งเพาะปลูกสตอร์เบอรี่ ของที่นี่ เค้าจะปลูกในกระโจมใหญ่ เพื่อเป็นการง่ายแก่การควบคุมอุณหภูมิ และป้องกันแมลงที่จะมาทำลายผลผลิต เรื่องอาหารการกินของที่เกาหลีเนี่ย เค้าพิถีพิถันกันมาก ไร่สตอร์เบอรี่ที่เราไปเยี่ยมชม อนุญาติให้เราเด็ดกันเองได้ คนละ 5 ลูก (บางครั้งอาจจะได้แค่ 1 ลูก ต้องดูช่วงที่เราไปว่ามีลูกสตอเบอรี่มากน้อยแค่ไหน) เด็ดกันมันเลย บางคนเด็ดไป ปากแดงไป ก็ยังว่าอยู่ทำไมเด็ดไม่ครบซะที แถมมีกลบ ไม่ทิ้งหลัก ฐานไว้อีกต่างหาก ก็สนุกสนานกันเต็มที่ ก่อนกลับก็ได้ซื้อสตอเบอรี่สด ๆ จากสวน บริการส่งถึงสนามบินวันที่เราบินกลับ จะได้ไม่ต้องหิ้วไป หิ้วมา กันการ บอบช้ำ

เก็บสตอร์เบอรี่เรียบร้อย เราก็ไปต่อกันที่ ยงเพียง สกีรีสอร์ต ที่นี่จะมีสนามสกีหลากหลายให้เลือก ตั้งระดับเริ่มต้น จนถึงชั้นเซียน ที่ต้องนั่ง กระเช้าขึ้นไป ราคาก็ไม่แพงมาก คิดเป็นเงินไทย ก็ยังไม่ถึงพันบาท สำหรับคนที่ไม่เคยเล่นอยากให้ได้ลองกันทุกคน เพราะที่เมืองไทยเราก็ไม่มี หิมะให้ เล่น มาถึงที่แล้วไม่เล่นเที่ยวนี้ พลัดไปเที่ยวหน้า ไม่รู้อีกทีเมื่อไหร่ เพราะการจะเที่ยวได้แต่ละครั้ง ต้องวางแผนล่วงหน้ากันยาว ทั้งปัจจัยเงินทุน เวลา และสุขภาพที่แข็งแรง ครั้งนี้มาแล้ว มีพร้อมทุกอย่าง ก็ไม่ควรจะปล่อยโอกาส โดยไปยืนดูคนอื่นเค้าเล่นกัน หลายคนก็คงกลัวว่าเล่นไม่เป็น เสียดายตังค์ แต่ไก๊ด์ที่นี่ เค้าช่วยสอนเบื้องต้นให้คับ ซึ่งก็มีผมคอยเสริมอยู่อีกแรงดังนั้น สมาชิกของเรากว่าครึ่ง ก็ได้ตัดสินใจที่จะลงไปกลิ้งกันที่ลานสกี

เริ่มแรกหลาย ๆ คน ประสพปัญหาเหมือนกันคือ เดินไม่เป็นรองเท้าสกีคู่ใหญ่และหนักมาก ก็เดินกันเหมือนหุ่นยนต์ตลกดี เมื่อมาถึงลานสกี เราก็ เริ่มกันเลย ตั้งแต่การใส่รองเท้าบนแผ่นสกี การถอด การเบรค การทรงตัว ตอนสอนก็พยักหน้ากันหงึก ๆ พอเริ่มปล่อยตัว ห่างไป 2 ช่วงตัว ก็ล้มไม่เป็นท่า กันซะอย่างนั้น แต่หลังจากล้มกันไปซัก 4-5 ครั้ง ทุกคนเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว ก็เล่นกันได้อย่างสบาย บางคนถึงขั้น ขึ้นไปจุดสูงสุด อย่างน้องฝ้าย แต่ก็มาล้ม ตรงกลางลาน การเล่นสกีครั้งนี้ ทำให้เห็นความรัก และความห่วงใหญ่ของคนในครอบครัว อย่างครอบครัวของน้องฝน ฝนกับฝ้าย เป็นพี่น้องกันครับ ห้าว พอกันทั้งคู่ เมื่อทั้งสองเริ่มเล่นพอได้แล้ว ก็ขึ้นไปตรงจุดสูงสุดของลาน แล้วก็เริ่มลื่นลง โดยเริ่มจากฝ้ายก่อน เกือบประสบความสำเร็จ ฝ้ายมาล้มตรง กลางทาง เพราะมีสิ่งกีดขวางคือคนทีเล่นอยู่แถวนั้น คือง่าย ๆ ฝ้ายไปชนเขานั่นเอง ตามมาด้วยฝน เมื่อฝนเห็นว่ากลางลาน การจราจรหนาแน่น จึง เขยิบมาทางด้ายซ้ายนิดหน่อย ใกล้กับขอบสนามมากขึ้น แล้วฝนก็เริ่มไหล ลงมาด้วยความมั่นใจ แต่แผ่นสกีไม่ได้ดังใจ มันดันไปตรงที่การจราจรคับคั่ง ฝนเห็นความผิดพลาดของฝ้ายแล้ว จึงพยายามบังคับให้ออกมาจากตรงนั้น ซึ่งก็เริ่มจะเสียหลัก เห็นญาติพี่น้องตัวเองอยู่ทางขอบสนาม กะว่าจะหาที่พึ่ง ก็เลยมุ่งหน้าไปทางคงมีคนช่วยเบรค และช่วยพยุง แต่สิ่งที่เป็น มันไม่ใช่อย่างที่คิด เมื่อฝนไปถึงจุดเกิดเหตุ ทุกคนตกใจ ประมาณว่า มันมาได้ยังเนี่ย หลบกันแทบไม่ทัน ฝนก็เลยไปล้มอยุ่ตรงนั้น อึงกันไปประมาณ 5 วิ ถึงได้รู้ว่า ต้องช่วยพยุงฝนขึ้นมา ก็สนุกกันไปขำกันไป กับการเล่นสกี แต่ไม่มีใครได้รับ บาดเจ็บ มีแต่รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ

ในส่วนของพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน ส่วนนี้เราจะพลาดไม่ได้เลย เป็นสถานที่ที่ทำให้เราได้เข้าใจถึงวัฒนธรรมของคนเกาหลี ตั้งแต่ ตอนเกิด แต่งงาน วัย 60 จนถึงวันสิ้นชีวิต ตลอดจนวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ ลักษณะทางพันธุกรรม นอกจากคำบรรยายของ เติ๊ก ก็ยังมีแบบจำลอง วีดีทัศน์ ทำให้ เราเข้าใจได้มากขึ้น ดูทุกคนสนอก สนใจกันดี ออกจากพิพิธภัณฑ์ เราก็เดินตรงไปสู่พระราชวังเคียงบก หนึ่งในวังขนาดใหญ่ไม่กี่แห่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในเกาหลีใต้ จะเรียกว่าหลงเหลือคง ไม่ถูกนัก เพราะวังแห่งนี้แต่เดิม ถูกเผาทำลายไปตั้งแต่ญี่ปุ่นเข้ามารุกราน และได้ทำการสร้างพระตำหนกต่าง ๆ ขึ้นมาใหม่ ลงบนฐานเดิม แต่ยังคงความ สวยงามไม่เปลี่ยนแปลง วันนี้เราได้ภาพถ่ายมุมสวย ซึ่งเป็นมุมเดียวแต่ถ่ายหลายคน กว่าจะครบก็เสียเวลากันพอสมควร มีการเล่นพิเรน นิด ๆ โดยให้มี การกระโดด แล้วถ่าย คนอื่น ๆ เค้ากระโดดอยู่กับที่ แต่กวางหนุ่มน้อย ม. แห่งหอการค้า ขอไม่เหมือนใคร โดนทั้งที ต้องโดดสูง จะได้เป็นภาพที่งดงาม และเราก็ภาพที่กวางต้องการสมใจอยาก ทุกคนตรบมือกันเกรียวกราวหลังจากที่กวางโดดลงมาจากที่สูง ด้วยความปลอดภัย แต่หลังไมค์ มีแอบมาบอก ว่าขาแทบร้าวแนะพี่ ก็มันเย็นจัดนี่นะ ดีเส้นมะยึด 555+

กลับบ้านแว้ว เย้ ๆๆๆๆๆ ลุยงานยาวตลอด 13 วันนี้วันสุดท้าย ได้กลับบ้านจะอืดให้เต็มที่ หุหุ รายการของเราวันนี้ก็สบาย ๆ ครับ เห็นว่าจะกลับ บ้านแล้ว ไม่อยากใส่อะไรให้มันดูเทอะทะ อาจหาญ ไม่ใส่ลองจอน ใส่แค่แสลคบาง ๆ เย็นสะท้านดีจริง ๆ 555+ ไปวัดพระยิ้มก่อนครับสถานที่แรกของ เรา เป็นวัดไม่กี่แห่งที่ตั้งอยู่ในเมือง วันนี้ก็มีคนมาทำบุญกันเยอะ เราก็ได้ให้สมาชิก ได้ไปไหว้พระกันก่อน นำทีมด้วยเติ๊ก ไก๊ด์ที่ดูแล้วอบอุ่น พาพวกเรา ไปไหว้ การทำบุญของที่เกาหลี ส่วนใหญ่จะทำบุญเป็นเทียน เขียนชื่อลงบนเทียน แล้วก็นำไปจุด และไหว้ขอพรกัน แล้วก็ได้ให้ทุกคนถ่ายรูปกันตามอัธยาศัย