ลงจากรถ เราก็เจอกับปัญหาเล็กน้อย นั่นก็คือ พ่อค้าแม่ค้า มารุมล้อมเพื่อขายของ กว่าจะเดินเข้าไปข้างในได้ค่อนข้างยากลำบาก หลายคนมีทีท่าว่าอยากจะซื้อของ แต่พอถามราคาก็เกิดอาการมึน แต่ละชิ้นก็เป็นแสนขึ้น เอ แล้วเป็นเงินไทยเท่าไหร่หว่า ใช้นิ้วนับก็แล้ว เดือดร้อนถึงเครื่องคิดเลข ก็ยังหาอัตราแลกเปลี่ยนระหว่างเงินไทยกับเงินรูเปียไม่ได้ สรุป เดินหน้าต่อมุ่งสู่วัดดีกว่า วัดแห่งนี้จะแบ่งเป็นสองส่วน คือส่วนเก่า และส่วนใหม่ซึ่งเป็นที่จำพรรษาของสงฆ์ ส่วนนี้ไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมชมได้ เราจึงเดินไปชมที่ส่วนเก่ากัน ตรงนี้จะเป็นลักษณะของสถูปใหญ่ ภายในจะมีพระพุทธรุปขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่ตรงกลาง ทางด้านซ้ายขวา จะเป็นรูปปั้นพระโพธิสัตว์ สามารถจุดธูปไหว้ในนี้ได้เลย ก่อนกลับก็งง ทำไมลูกค้าไม่เดินออกไปที่ไหนได้ พ่อค้าแม่ขาย มาออกันตรึม อยู่หน้าประตู กว่าจะเดินมาถึงเหนื่อยแทบแย่ เนื่องจากทุกคนยังมึนกับเรื่องอัตราแลกเปลี่ยน เหล่าบรรดา พ่อค้าแม่ขายก็เลยอดกันไปตามระเบียบ อิอิ

วัดบะรัมบานัม เป็นวัดฮินดู สร้างขึ้นหลังจากบุโรพุทโธ ประมาณ 100 ปี สิ่งปลูกสร้างภายในประกอบไปด้วยปรางค์ หลัก 3 ปรางค์ เพื่อบูชา เทพ 3 องค์ คือ พระพรหม พระศิวะ พระนารายณ์ ปรางค์องค์ใหญ่สุดคือปรางค์องค์กลางของพระศิวะ สอบถามได้ความว่า เหตุที่ปรางค์ของพระศิวะ ใหญ่ที่สุดก็เนื่องจาก พระศิวะ คือพระผู้ทำลายล้าง ถ้าทำให้พระองค์ไม่พอใจ ประชาชนก็อาจเดือดร้อนได้ จึงเหมือนเป็นการให้เกียรติกัน ให้ปรางค์ของพระองค์ใหญ่ที่สุด นอกจากนี้ ด้านหน้าของปรางค์หลักทั้ง 3 องค์ ยังมีปรางค์เล็ก ซึ่งเป็นที่บูชา ของสัตว์พาหนะของ พระพรหม พระศิวะ พระนารายณ์ ทีนี้เรามาดูกันว่า พาหนะของแต่ละพระองค์มีอะไรกันบ้าง เริ่มจาก พระพรหม พาหนะคือ หงส์ พระศิวะ พาหานะคือ วัว พระนารายณ์ พาหนะคือ ครุฑ ในปี 2006 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหว สร้างความเสียหายแก่ตัววัด เป็นอย่างมาก ปัจจุบันก็ยังมีการบูรณะซ่อมแซม โดยปรางค์ส่วนใหญ่จะไม่เปิดให้เข้าชมภาย เดินชมได้บริเวณภายนอก ที่บูรณะเสร็จแล้วก็มีแต่ขององค์พระนารายณ์เท่านั้น

เยี่ยมชมวัดบะรัมมานัมเรียบร้อย เราก็ทานอาหารกลางวันที่ภัตตาคารใกล้ กับวัดเลย ใช้การเดินเอา สะดวกมาก ระหว่างทางเดิน ก็จะมีอาหารพื้นเมืองขายตลอดทาง การซื้อของที่อินโดนีเซีย นี่เหมือนกันเมืองจีนเลย ต้องต่อราคาเยอะ ๆ ไม่ง้าน ไม่ได้ของถูก แต่ของกิน นี้ไม่ต้องต่อ เพราะราคาถูกอยู่แล้ว เหตุที่ว่าต้องต่อราคาอยู่เป็นประจำ สมาชิกของเราท่านหนึ่ง เกิดอาหารเพลีย ๆ เห็นว่าร้านขายน้ำมีขายกระทิงแดง ได้สักขวด คงกระตุ้นได้ดีไม่น้อย จึงได้เอ่ยปากถามราคาไปว่าเท่าไหร่ แม่ค้าตอบมาด้วยหน้าตายิ้มแย้มว่า 7000 พันรูเปีย สมาชิกของก็ไวใช่ย่อย ตอบกลับไปทันที ว่า 5000 พันได้ไหม เหมือนดูระบำเปลี่ยนหน้าการของเสฉวน แม่ค้าสีหน้าเปลี่ยนทันที เห็นบรรยากาศไม่ดี เราก็เลยบอกให้สมาชิกว่าตรงนี้ต่อไม่ได้ ถึงบางอ้อ มีการหันหน้ามาบอกกับเรา ลืมตัวน่ะคุ่ะ ต่อจนชิน - -* กับสมาชิกท่านนี้ยังไม่จบ เมื่อเราออกมาข้างนอก ก็มีของขายอีกเหมือนกัน นัดกันไว้แล้ว ยังไง เที่ยงเราต้องออกเดินทางไปแอร์พอร์ตกัน หลายท่าน ก็รีบออกมาซื้อของกัน จนกระทั่งใกล้เวลานัดหมาย หลายคนเริ่มกลับมาที่รถ ตุ๊กตาแกะสลัก มันกลับมาอีกแล้ว คราวนี้กลับมาในราคาที่ถูกกว่า ที่ชุดละ 40000 รูเปีย แข็งใจไว้ไม่ซื้อ สามัคคีคือพลัง (ทุกคนรวมพลัง เหมือนส่งกำลังใจไปเชียร์นักกีฬาไทย ที่ปักกิ่ง) อยากได้กันที่ละราคา 35000 แต่เขาก็ไม่ยอมขาย ยังยืนยันที่ราคาเดิม จริง ๆ แล้ว ก็เห็นว่าราคาที่บอกมา 40000 รูเปีย ก็พอรับได้ ใจอยากจะซื้ออยู่แล้ว แต่พอดีพี่กาเซม แกเร่งอยู่ กลัวไปขึ้นเครื่องไม่ทัน ก็ตัดใจ แต่ แต่ แต่ มีสมาชิกของเรา (ท่านเดิมผู้เริ่มต้นซื้อในราคา 60000) ไม่ยอมตัดใจ ไม่ควรหวังน้ำบ่อหน้า เลยซัดมาซะ 5 ชุด ประมาณว่าใครไม่เอา ฉันเอาเอง แหม เห็นแล้วก็เสียดาย ไม่ได้ซื้อด้วย อยากได้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอขึ้นรถมีการเอาตุ๊กตามาวางไว้หน้าเราอีก ยิ่งแล้วใหญ่ ฮื่ม เดี๋ยวไว้ซื้อข้างหน้าก็ได้ เชอะ ๆๆๆ

มื้อค่ำของเรา เป็นอาหารทะเลสไตล์บาหลีที่ริมชายทะเลพูดถึงอาหารทะเล อย่าคิดว่าบาหลีติดทะเล อาหารน่าจะถูก จริง ๆ แล้วไม่ถูกเลย จานนิดเดียว ก็เล่นไปเป็นแสนรูเปียแล้ว ถามไถ่เหตุไฉนจึงเป็นอย่างนี้ ได้ความว่า อาหารทะเลบางอย่างที่บาหลีไม่มี อย่างเช่นกุ้งมังกร ต้องนำเข้า ตัวเป็น ยังดิ้นได้ ก็โลละ หกสิบเหรียญดอลล่าร์ นอกจากนี้นักท่องเที่ยวในบาหลี มีเป็นจำนวนมาก เมื่อความต้องการ กับปริมาณ มันสวนทางกัน ก็เป็นธรรมดา ที่อาหารทะเลราคาจะแพงหูฉี่ ก็เหมือนกับพัทยาบ้านเรา ที่อาหารทะเลแพงจนน่ากลัว อิ่มหนำกับมือค่ำเรียบร้อย ก็รีบกลับโรงแรม ถึงโรงแรมดึกแท้ รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะไปดูภูเขาไฟ เพี้ยง พรุ่งนี้ ขอให้ไม่เจอตุ๊กตา แกะสลักเถอะ เกิดเจอถูกกว่านี้ ศึกครั้งนี้ คงแพ้อย่างไม่สมศักดิ์ศรี นอนดีกว่า ^ ^

เมื่อคืนกลับมาดึก ประจวบกับลืมปรับเวลา นั่งเล่นเพลิน กว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนกว่า (เวลาที่บาหลี ไวกว่ายอกยาร์การ์ตาร์ 1 ชั่งโมง) นอนไม่อิ่มเลย หลังจากรับประทานอาหารเช้า เราก็ไปชมระบำบาร็องกัน ระบำบาร็อง เป็นระบำพื้นเมืองของที่นี่ ตามนำนานกล่าวไว้ บาร็องเป็นตัวแทนของความดี และรังดาเป็นตัวแทนของความชั่วร้าย เมื่อรังดาเข้ามาทำร้ายมนุษย์ ก็จะมีบารองมาปราบ แต่ก็ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้ แค่กำหลาบไว้เฉย เปรียบเสมือนความดีความชั่ว ที่ต้องอยู่คู่กันเพื่อสร้างความสมดุล ระยะเวลาในการชมโชว์ 1 ชั่วโมง เห็นหลายคนเข้าชมอย่างสนใจ ด้วยการหลับตา (ซะงั้น) ชมโชว์กันเรียบร้อย เราก็ไปแวะศูนย์ผ้าบาติค ซักเล็กน้อย แล้วก็เดินทางต่อไปยังภูเขาไฟคินตะมนี อีก 1 ชั่วโมง ระหว่างทาง เราก็ได้ชมความงามของบ้านแบบบาหลี ซึ่งบ้านแต่ละหลังของที่นี่ก็จะมีวัดเป็นของตัวเอง ย้ำ มีวัดอยู่บ้านเป็นของตัวเอง ดังนั้นบริเวณภายในบ้าน จะมีสิ่งปลูกสร้างอยู่ อาคารด้วยกัน นอกจากตัวบ้านและวัด ยังมีที่เก็บข้าว ที่เก็บศพ (ไว้ใช้สำหรับเก็บศพของคนในบ้าน) ก็สวยงามแปลกตา

ถ่ายรูป และรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาลงมาเยี่ยมชม วัดตัมปักซิริงค์ ซึ่งเป็นวัดหลวงอีกแห่งของศาสนาฮินดู วัดนี้ เวลาชาวบ้านมาทำการกราบไหว้ จะต้องชำระร่างกายก่อน ซึ่งภายในจะมีบ่อน้ำแร่ธรรมชาติ ไว้ชำระร่างกาย ล้างสิ่งสกปรก ก่อนเข้าไปขอพรจากพระเจ้า คนที่นี่เวลารู้สึกว่าโชคไม่ดี การงานไม่สะดวกราบรื่น ก็จะมาชำระร่างกาย (เปรียบเหมือนการล้างซวย) แล้วก็เข้าไปขอพร ก่อนที่จะอาบน้ำนั้น จะต้องมีการนำ อาหารมาไหว้ก่อน แล้วจึงลองไปอาบ พอเสร็จแล้วจึงเดินไปทางด้านใน ทำการขอพร เราโชคดีมาก พอไปทางด้าน กำลังเห็นมีพราหมณ์กำลังทำพิธี อยู่พอดี จงได้มีโอกาสชมวิธีขอพรแบบฮินดู เห็นคนที่มานั่งเป็นเด็กวัยรุ่น พี่ตุ๊ดบอก ว่าเด็กพวกนี้เป็นเด็กมหาลัย แต่เห็นเข้ามานั่งตรงนี้ได้ ก็หมายความพวกเข้าจะต้องอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว (เสียดายจัง ไม่ได้ดู)แต่พี่ตุ๊ดแกว่า กรณีที่บางคนไม่อยากอาบน้ำ พราหมณ์จะมีการร้องเพลงศักดิ์สิทธิ์ เปรียบเสมือนเป็นการชำระร่างกายเหมือนกัน เพราฉะนั้น ที่ พราหรณ์กำลังสวดอยู่นี้ก็คือการชำระล้างร่างกาย ออ แบบนี้นี่เอง เมื่อพราหมณ์ สวดเสร็จ ก็จะมีการพรมน้ำมนต์ บนหัว และให้เอามือรองน้ำมนต์แล้วนำมาดื่ม หลังจากนั้น ก็จะมีการนำข้าวมาแปะที่หน้าผาก ส่วนหนึ่งจะต้องกินเข้าไป และอีกส่วนหนึ่งสำหรับผู้หญิงก็เอามาไว้บนหัว หมายถึง พระเจ้าได้อวยพรให้เรียบร้อยแล้ว เห็นดังนั้น สมาชิกเรา ก็เลยอยากมีส่วนร่วมด้วย เลยเนียน เข้าไปนั่ง ทำหน้าตาเหมือนคนบาหลี จะบอกว่าทำยังไงก็เหมือนไทยอพยพ เมื่อถึงคิวของเรา พราหมณ์ได้พรมน้ำมน และแปะข้าวที่หน้าผากให้ แต่สมาชิกของเรากลัวว่าจะได้บุญไม่ทั่วถึง แปะทั้งหน้าเลย sp; เสร็จสรรพ ก็ได้เวลาไปขึ้นรถ เส้นทางจากทางออกถึงรถไม่ไกล ตอนนั้นเป็นเวลา สี่โมง แต่พี่ตุ๊ดว่า ขึ้นรถห้าโมงนะ ก็งงนะ ฝนก็ตก ไม่ค่อยมีที่ให้ถ่ายรูปทำไม ให้เวลาตั้งชั่วโมงหนึ่ง แกว่า ออกไปเดี๋ยวก็รู้เอง เมื่อถึงทางออก ก็มาถึงบางอ้อทันที ที่แท้มันก็คือตลาดปราบเซียนนั่นเอง มีร้านขายของมากมาย ทั้งของที่ระลึก ผ้าบาติค กว่าจะหลุดได้จากทีละร้าน โดนฉุด โดนลากกันเหนื่อย ที่นี้มียุทธวิธีการขายที่แปลกแหวกแนว บอกตะโกนเป็นภาษาไทย 20 บาท แต่เข้าไปดูแล้วมันไม่ใช่ แหม ถ้ามีแบงค์ 20 นะจะเอาให้มันเลย แต่ราคาก็ถูกนะ ได้ผ้าบาติค มาสนนราคาก็ผืนละ 30000 รูเปีย แล้วก็ยังมีกรอบรูปอีก แต่ละคน ก็ได้กลายเป็นบ้าหอบฟาง คราวนี้ที่นี่ ไม่ยักเจอตุ๊กตาแกะสลัก ไม่งั้น คงได้มีเฮ ถ้าใครซื้อได้ถูกกว่า กว่าจะต้อนกันมาขึ้นรถได้ครบ วิ่งหลายรอบอยู่เหมือนกัน ใช้เวลาอีกประมาณ 1 ชั่วโมงกว่า ๆ จึงกลับเข้ามาในเมืองทานอาหาร อาหารเย็นวันนี้เป็นสไตล์ จีน-บาหลี จากนั้นก็แวบกันไปแอบซื้อสละที่ซุปเปอร์อีกนิดหน่อย ค่อยกลับโรงแรม ถึงโรงแรมยังหัวค่ำอยู่ หลายคนจะออกไปสำรวจโลก อยากไปเหมือนกัน แต่ไม่ไหว ทั้งเหนื่อยและเพลีย คิดถึงบ้าน (รึปล่าว) ทำบันทึก และนอนดีกว่า